“HINDI KO ALAM KUNG SINO AKO.” PERO NANG MALAMAN KO ANG TOTOONG LIHIM NG PAMILYA KO, HINDI NA AKO ANG BABAENG PWEDE NILANG ISANTABI

🔥 PART 2: “HINDI KO ALAM KUNG SINO AKO.” PERO NANG MALAMAN KO ANG TOTOONG LIHIM NG PAMILYA KO, HINDI NA AKO ANG BABAENG PWEDE NILANG ISANTABI

Pakiramdam ko ay huminto ang mundo.

Paulit-ulit sa isip ko ang mga sinabi ng nanay ko.

“Walang makakaalam ng nangyari noon.”

“Ni hindi niya alam kung sino talaga siya.”

Sino ang tinutukoy niya?

Ako ba?

Ano ang hindi ko alam?

At ano ang nangyari noon?

Tumingin ako kay Ethan.

“Anong ibig sabihin nito?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, lumapit siya sa mesa.

Kinuha niya ang isang makapal na folder.

At iniabot iyon sa akin.

“Buksan mo.”

Nanginginig ang mga kamay ko nang kunin ko iyon.

Unang dokumento.

Birth certificate.

Pangalawa.

Medical record.

Pangatlo.

Isang lumang litrato.

May isang batang babae sa litrato.

Mga ilang buwan pa lamang ang edad.

At sa tabi niya ay isang babaeng hindi ko kilala.

Ngunit may kakaibang pakiramdam akong naramdaman nang makita ko ang mukha nito.

Parang…

May bahagi sa akin na pamilyar sa kanya.

Tumingin ako kay Ethan.

“Sino siya?”

“Isang babae na namatay dalawampung taon na ang nakalipas.”

“Bakit kasama siya sa mga papeles ko?”

Hindi sumagot si Ethan.

Sa halip, itinuro niya ang isang pangalan sa ibaba ng dokumento.

Nanlamig ang mga daliri ko.

Dahil ang apelyidong nakasulat doon…

Ay Santos.

“Hindi ito maaari.”

Umiling ako.

“Pareho lang tayo ng apelyido dahil nagpakasal ako sa iyo.”

“Hindi.”

Diretsong tumingin sa akin si Ethan.

“Matagal nang Santos ang apelyido mo.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Kung ganoon…”

“Hindi ako anak ng pamilyang kinalakihan ko?”

Tahimik siya.

At ang katahimikang iyon ang mismong naging sagot.

Napaupo ako.

Sa loob ng dalawampung taon, buong akala ko alam ko kung sino ako.

Anak ako ng isang ordinaryong pamilya.

May utang.

May mga problema.

May ate na laging mas mahalaga kaysa sa akin.

At ngayon biglang sasabihin nilang…

Hindi pala iyon ang tunay kong buhay.

“Bakit?”

mahina kong tanong.

“Bakit nila ako itinago?”

Umupo si Ethan sa tapat ko.

“Dahil mayaman ang tunay mong pamilya.”

“Napakayaman.”

“At maraming taong gustong makuha ang mana.”

Napatingin ako sa kanya.

“Paano namatay ang tunay kong ina?”

Sandaling nanahimik si Ethan.

“Hindi siya namatay sa aksidente.”

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

“Pinatay siya.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ko.

“Anong sabi mo?”

“Pinatay ang ina mo para maagaw ang kontrol sa negosyo ng pamilya.”

“Pagkatapos, ikaw ang itinago.”

“May mga taong kumidnap sa iyo noong sanggol ka pa.”

“Ngunit bago ka nila tuluyang mawala…”

“May isang taong nagligtas sa iyo.”

Napaawang ang labi ko.

“Sino?”

Itinaas ni Ethan ang tingin niya.

“Ang lolo ko.”

Nanahimik ako.

“Bakit?”

“Dahil alam niyang may kasamang panganib ang pagbabalik mo.”

“Kaya ipinagkatiwala ka niya sa ibang pamilya.”

“At may isang kondisyon.”

“Ano?”

“Huwag kang ipapaalam sa sinuman hanggang sa tamang panahon.”

Napayuko ako.

“Kung ganoon…”

“Bakit ako biglang pinakasal sa iyo?”

Ngumiti nang bahagya si Ethan.

“Dahil gusto ng pamilya mo na kontrolin ang isang bagay na hindi nila pag-aari.”

“Ang mga dokumentong nagpapatunay ng tunay mong pagkatao.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero wala naman akong dokumento.”

“Meron.”

“Ano?”

Tumuro siya sa buhok ko.

Sa hair clip na kanina lang ay binasag niya.

“Ang camera ay hindi lamang camera.”

“May maliit na memory chip iyon.”

“Sa loob nito ay may kopya ng mga orihinal na dokumento.”

“Kasama ang resulta ng DNA test.”

Nanginginig ang boses ko.

“Kaya pala nila gustong malaman kung ano ang ginagawa mo sa akin…”

“Oo.”

“Gusto nilang malaman kung nakuha ko na ang katotohanan.”

Hindi ako makahinga nang maayos.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang lalaking may dalang cellphone.

“Sir.”

“May problema.”

Tumingin si Ethan.

“Ano?”

“Nasa labas ang pamilya ng asawa mo.”

“Kasama nila si Mara.”

Nanigas ako.

Ang ate ko.

Dito?

Ngayon?

Bakit?

Paglabas namin sa silid, nakita ko agad ang nanay ko.

Kasama niya si Mara.

Ngunit ang pinakanakakatakot…

Hindi ang kanilang pagdating.

Kundi ang lalaking nakatayo sa likuran nila.

Isang matandang lalaki.

Tahimik.

Eleganteng manamit.

At nang makita ako…

Bigla siyang yumuko.

“Miss Santos.”

Napatigil ako.

“Bakit mo ako tinawag na ganoon?”

Tiningnan niya si Ethan.

Pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa akin.

“At dahil sa wakas…”

“Natagpuan na rin namin ang tunay na tagapagmana.”

Parang biglang nawala ang tunog sa paligid.

Napatingin ako sa nanay ko.

Namumutla siya.

Si Mara naman ay umiiyak.

At saka ko naintindihan.

Hindi nila ako isinakripisyo dahil mahina ako.

Isinakripisyo nila ako…

Dahil natatakot sila sa kung sino talaga ako.

Ngumiti si Ethan.

At bumulong:

“Ngayon…”

“Panahon na para malaman nila kung sino ang pinakasalan nila.”